اى كـشـتـى نـجات ! اينك گرفتاران امواج پرتلاطم درياى فساد و ظلم و طغيان در انتظار ظهورت لحظه شمارى مى كنند.

اى روزنه اميد! اينك اسيران زنجير استعمار و گرفتاران استبداد، با انتظار روز رهايى از قـيـد اسـارت ظـلم ، دل خوش ‍ كرده و شبهاى ظلمانى و تاريك بيداد را به اميد نور عدالت تو، سپرى مى كنند.

اى چـشـمـه سـار جـوشـان فـضـيـلت ! ايـنـك تـشنه كامان علم و دانش در انتظار جرعه اى از اقيانوس بيكران علم تو صف كشيده اند.

اى بهار آزادى ! اينك مظلومان و بيچارگان و ستمديدگان چشمان خسته خود را به قطرات بارش ابر عدالت تو دوخته اند.

اى مايه اميد، اى آرزوى دل اوليا، اى آنكه شبهاى تار انبيا به اميد ظهورت رقم خورده .

اى آنكه خشم پرخروش ملكوتيان به ياد انتقامت ، فروكش !

و اى آنكه قلب پر خون على عليه السلام را تو مايه تسكين !

اى آنكه پهلوان شكسته زهراى اطهر عليهاالسلام را تو مرحم !

اى آنكه قلب شكسته حسن عليه السلام را تو درمان !

اى آنكه خون پاك شهيدان را تو منتقم !

اى آنكه بازوان به زنجير كشيده اسيران را تو نوازش !

بيا! تا شكوفه هاى بهارى  .....

التماس دعا

اینجا سرزمین من است، سرزمینی به وسعت امید وتازیانه های جدایی.

اما بدون تو سرزمین من شکل دیگری است:

اینجا بی تو خبری از آفتاب نیست، مهتاب مهتاب است.

گل ناگزیر از سجده در برابر گلدان است

برای مردمان سرزمین من خوشبختی بهترین بهانه ای است که با گذشتن از آن به درد بیچارگی جدایی بسوزند

در این خراب آباد غروب های غمگین دلم تنها و بی آشیانه شده است

شب تنهایی بی تو، ناقوس عشقی بی سرانجام است

نه

اینجا جغرافیای من نیست

سرزمین من نگاه سبز تو را به انتظار نشسته است.

نگاه کویر به ابرهای بارانی

آری، نگاه تو

نگاهی خاکی و این همه پاکی

نگاهی که ثمره فردا و فرداهای دیگر من است، نگاهی که با محراب ابرویش، اجازه طلوع خورشید و غروب ماه را می دهد

نگاه سبزی که تصویر گر رویاهای من است

نگاهی به وسعت نان، نانی به وسعت گرسنگی شبهای کودکان یتیم

خدای من باز از حسرت این فاصله ها میگوییم:

خدایا ! بارالها!

گرچه من هر روز می بینم طلوع صبح را،لذت تکرار این دیدار شوراتگیز را از من مگیر

مهدی جان

انگار دلم باز هوس قفس کوی تو دارد، انگار امروز دلتنگ طلوع بی غروب نوازشهای دیدار مسیحایی توست

چه نشینم که ببینم تو کی آیی

سال از سال گذشت، جمعه در جمعه گذ شت، ماه از نیمه گذشت

من به دیدار تو خود می آیم

بازهم حرف آخر و آخر حرفم را با بغض می خورم و می ماند تا تو بیایی و بغض گفتن وا شود و دل هر آنچه می خواهد بگوید

گل نرگس

یاس زهرا

انتظار...

انتظار..

 انتظار...

نمی دونم تا حالا واسه شما پیش اومده یا نه یه حرف یا یه حدیث میشنوید به شدت روی شما تاثیر میذاره و تا چند روز همش فکرتونو مشغول میکنه.

اما در مورد خودم بگم من چند تا حدیث شنیدم که به شدت منو متاثر کرده و تاثیر زیادی حتی در مسیر زندگیم داشته احتمالا خیلی هاتون شنیدید ولی شاید تکراریش هم شنیدنی باشه:

یکی جایی که حضرت مهدی(عج) میفرماند: من حتی یک لحظه از حال شیعیانم غافل نیستم

یکی دیگه که حتما شنیدید که خدا میگه اگر کسانی که از من روی برتافتند میدانستند که من چقدر مشتاق بازگشت آنها هستم هر آینه از شوق جان میدادند.

اما حدیثی رو که بیشتر از بقیه روی من تاثیر گذاشت چند وقت پیش توی متن گفتگوی خدا و حضرت موسی(ع) خوندم.

خداوند به حضرت موسی میفرماید:

وقتی بنده ای از بندگانم با من سخن میگوید من چنان به او گوش میدهم که انگار هیچ بنده ی دیگری به جز او ندارم ولی گاهی بندگان من چنان سخن میگویند که گویی همه به جز من خدای اویند.

در مورد این حدیث فقط میتونم بگم روی ماه خداوند را ببوس

* انسان غافل، هرگز به فکر استغفار نمی‌افتد؛ اصلاً به یادش نمی‌آید که گناه می‌کند؛ غرق در گناه است؛ مست و خواب است؛ واقعاً مثل آدمی است که در خواب حرکتی انجام می‌‌دهد.*

 شهر قم

از هنگام غیبت حضرت مهدی (عج)مدعیان بسیاری در گوشه و کنار

کشورهای اسلامی بپا خواسته و در سرزمین های اسلامی ظهور نموده

و مدعی مهدویت شده اند..